Header Header
۲۱ آذر ۱۳۹۵ - ۱۶:۵۹
كدخبر: ۹۶۷۶۹
علی سرزعیم
یکی از تفکیک‏های مهم، تفکیک متغیرهای اسمی از متغیرهای حقیقی است. نمونه‏ای‏ از متغیرهای اسمی، اسامی اشیاء است. اینکه به صندلی، صنندلی و به میز، میز گفته می‏شود صرفا یک قرارداد کم اهمیت است و این قرارداد تاثیری بر این ندارد که واقعاً چه تعداد میز و صندلی در کشور ما وجود دارد و سالانه ساخته می‏شود. تعداد کالاها و خدماتی که در کشور ما وجود دارد و سالانه ساخته می‏شود یک متغیر حقیقی است و ربطی به قراردادها ندارد. به همین قیاس، قیمت‏ها هم متغیر اسمی هستند. اگر در مقابل همه قیمت‏ یک صفر اضافه (یا کم) شود و هم زمان یک صفر به درآمد افراد اضافه (یا کم) شود، تاثیری بر متغیرهای واقعی اقتصاد که رفاه جامعه را ایجاد می‏کنند نخواهد داشت. با همین منطق می‏توان به قضیه تبدیل ریال به تومان نگریست. این تغییر، صرفاً یک تغییر قرارداد است و هیچ تاثیر جدی بر متغیرهای اقتصادی نخواهد داشت. تنها اهمیت این تغییر آنست که محاسباتی که جامعه ما چنددهه است به تومان انجام می‏دهد ولی به ریال گزارش می‏کند آسان می‏شود زیرا گزارشگری رسمی ارقام با آنچه در ذهن‏ها می‏گذرد یکی خواهد شد و لازم نیست که افراد دائماً یک تبدیل واحد را در ذهن خود انجام دهند. هزینه این کار البته آنست که از این به بعد کلیه نرم افزارها، صورتهای مالی، بانکهای داده و حسابهای بانکی باید به تومان تبدیل شود و ارقام گذشته نیز به تومان شود. روشن است که این هزینه هزینه زیادی نخواهد بود. هزینه دیگر، هزینه تغییر اسکناس است. با توجه به شدت رسوخ مبادلات پولی الکترونیکی از یک سو و مستهلک شدن اسکناسها از سوی دیگر، بانک مرکزی می‏تواند عملیات تعویض اسکناس را در طی زمان و به تدریج انجام دهد تا هزینه ای به جامعه از این محل تحمیل نگردد. با این توصیف مشخص می‏شود که تغییر واحد ریال به دلار اقدام مهمی نیست و صرفاً یک کار آسان کننده است و هزینه چندانی به دنبال ندارد و گفته‏هایی که این روزها در فضای مجازی پیرامون اثرات آن بر نرخ ارز و امثالهم گفته می‏شود مبنایی ندارد. 


منبع: روزنامه جهان صنعت

Header